به مناسبت گرامیداشت 9دی کانون بسیج فرهنگیان اقدام به برگزاری نشست سیاسی -بصیرتی  با حضور تعدادی از فرهنگیان بسیجی درنمازخانه سپاه ناحیه با سخنرانی برادر طراحی ازتهران نمود.

آقای طراحی درخصوص فتنه 88 مطالبی ایراد فرمودند .

یارسول الله مبارک باد باز آمد ربیع

صدبشارت برشما چون دلنواز آمد ربیع

موسم غم رفت وشد ایام میلاد رسول

شکر ایزد بار دیگر سرفراز آمد ربیع

وقت پاداش عزاداران بیت مصطفی

زین جهت باصدامید وصدنیاز آمد ربیع

شعر ازفرهنگی بسیجی عبدالحمید روحانی

به بِهشتِ زَهرا مــﮯ رَوم...

قطعه یِ شهدا...

از کنار عکس هــا عُبــور مــﮯ کنَم...

چادُرم را رویِ ســَرَم محکــم مــﮯ کــنــَم...

و زیر لـبــــ مــﮯگویــَم...

دشـمــَن قلبتــــ را نِشـانـه گـِرفتـــ...

و اسلحه اَتــ را بـَر زَمیــن انــداختـــ...

من تا زنــده اَم نمــﮯ گــُذارَم...

اَفکارَم را نِشـانــه بگیــرَد و چــآدُرَم را بــَر زَمـیــن انــدازَد...

امضـاء:

+چآدُرَم

عرش ِ زیـر پــایـت ، برایـت بهشـت می شـود
وقتی کـه
گـآمـ هـایـت را بـا وِقــار روی آن می نهی. . .
و با هر وزش ِ چــادرت ؛
عطـر ِخـُـدا را در فضـا می پراکنی . . .
بــانو ؛تو و وقـارَت ،
مصـداق ِ " فَتَبـارکَ اللهُ احسَنَ الخـالقین" ایـد

یک دقیقه تفکر و یک عمر احترام
پیشکش آن دختر
◆عفیف◆نجیب◆صبور◆سجاده نشین و باوقار
که با حجاب خود
استغنای خود را از نگاه آلوده آلودگان اعلام میدارد
و به احترامش که امروز غریب است
و تلخی زهر غربت و"پوزخندهای پرکنایه"را متحمل میشود
.
مایه مباهاتی بانو

گفت سخت است؛ چادرش را برداشت
گفت میخواهم زیباتر شوم؛ با تیپ نامتعارف بیرون رفت
گفت گرم است؛ روزه را ترک کرد
گفت خوابم می آید؛ از همان نماز صبح دیگر نماز هم نخواند

سقوط او، برداشتن چادرش بود...

انسان اشرف مخلوقات است پس چرا الان از این واقعیت خیلی فاصله و کارای خیلی زشت و بی شرمانه ای انجام میدهد که حتی حیوانات هم

آخه چرا مردم خودشون رو گم کردن و هویت انسانی خودشون رو

یادشون رفته و اینکارهای زشت و بی شرمانه رو انجام میدهند؟ بخدا

حالا خودتون میتونین انتخاب کنید که اشرف مخلوقات باشین یا نه؟؟؟

یا رسول الله

مثل تو دیگر در پهنه زمین تکرار نخواهد شد


اما با تکرار صلوات بر تو، نور حضورت را در قلب خود احساس مى کنیم . . .

***************************************************************** 

همه گفتند حسین و جگرم گفت حسن

سینه و دست و سر و چشم ترم گفت حسن

گوشم از بدو تولد به شما عادت کرد

مادرم گفت حسین و پدرم گفت حسن


نامتان را به کنار پدرم گفتم و گفت

ای خدا شکر که پیشم پسرم گفت حسن


بعد از این خوب تر است جای صفاتی مثل

سفره دار و پدر جود و کرم گفت حسن

زائری در وسط صحن غریب الغربا

دید تا گنبد زیبای حرم، گفت حسن...


تا که جارو زدن صحن رضا را دیدم

چشم خیس و مژه ی رفتگرم گفت حسن

قاسمت راهی میدان شد و دیدند همه

خواهری موی پریشان ز حرم گفت حسن


پایه ی نهضت خونین حسین صلح تو بود

آیه ی نهضت خونین حسین صلح تو بود

*****************************************************

امام رضا علیه السلام: من مسموم و کشته و در غربت دفن خواهم شد و این مطلب را از طریق پدرم، به نقل از پدرش و اجدادش، از امیرمؤمنان، على‎بن‎ابى‎طالب از رسول خدا - صلى الله علیه و آله - می‌دانم.

آگاه باشید هر کس مرا با غربت و دورى سرایم زیارت کند، من و پدرانم روز قیامت شفیعان او خواهیم بود و کسى که ما شفیع او باشیم، اگر چه به اندازه جن و انس گناه داشته باشد، گناهان او بخشیده خواهد شد.

متن حدیث:

على بن الحسن الفضال عن ابیه، قال: سمعت اباالحسن، على بن موسى الرضا - علیه السلام - یقول: «انا مقتول و مسموم و مدفون بأرض غربة. أعلم ذلک بعهد عهده الى أبى، عن آبائه، عن على بن ابى طالب، عن رسول الله - صلى الله علیه و آله - ألا فمن زارنى فى غربتى کنت أنا و آبابى شفعائه یوم القیامة، و من کنا شفعائه نجى و لو کان علیه مثل وزرالثقلین.

*******************************************

شرمنده‌ام كه همت آهو نداشتم

شصت و سه سال راه به اين سو نداشتم

 
اقرار مي‌كنم كه من – اين هاي و هوي گنگ-

ها داشتم هميشه ولي هو نداشتم

 
جسمي معطر از نفسي گاه داشتم

روحي به هيچ رايحه خوشبو نداشتم

 
فانوس بخت گم‌شدگان هميشه‌ام

حتي براي ديدن خود سو نداشتم

 
وايا به من كه با همه‌ي هم زباني‌ام

در خانواده نيز دعاگو نداشتم

 
شعرم صراحتي‌ست دل‌آزار، راستش

راهي به اين زمانه‌ي نه تو نداشتم

 
نيشم هميشه بيشتر از نوش بوده است

باور نمي‌كنيد كه كندو نداشتم؟!

 
مي‌شد كه بندگي كنم و زندگي كنم

اما من اعتقاد به تابو نداشتم

 
آقا شما كه از همه‌كس باخبرتريد

من جز سري نهاده به زانو نداشتم

 
خوانده و يا نخوانده به پابوس آمدم؟

ديگر سوال ديگري از او نداشتم 

*********************************

درادامه مطلب>>>>>>>حُسن حَسَن(ع) ؛ گمشده دوران ما

شب یلدای زهرا(س) را سحر نیست 

غمی سنگین تر از داغ پدر نیست

بریزد اشک غم از داغ بابا

که او را چاره جز اشک بصر نیست

امیر الموءمنین(ع) تنهای تنهاست

و زهرا(س) را از این غم جز شرر نیست

ز داغ مجتبی(ع) دلخون ترین اوست

و جز خاک غمش او را به سر نیست

شده کشته رضا(ع) در شهر غربت 

از این غم چاره ای جز چشم تر نیست

شده خم قامت زهرای اطهر(س)

توانی دیگر او را در کمر نیست

غم او تا قیامت پای بر جاست

بنال ای شیعه چون غم مختصر نیست 

شب یلدا ندارد شیعه امشب

مگر زهرای اطهر(س) خون جگر نیست

در تاریخ 26 و27آذر ماه در سالن اجتماعات امام خامنه ای (مد ظله)با حضور 350 فرهنگی برگزار گردید.

روز پنجشنبه 20/9/93 در مدرسه 12بهمن کلاس نظامی برگزار می گردد.

روز دانشجو
بعد از كودتاى 28 مرداد 1332، رژيم وابسته پهلوى كه توانسته بود با كمك اربابان امريكايى بر اريكه قدرت باز گردد، درصدد برآمد تا پايه هاى حكومت خود را تثبيت كند، اما غافل از اينكه مقاومت مردم بطور كامل از بين نرفته و ايران در اولين فرصت خشم و انزجار خويش را نشان خواهد داد.

نيكسون معاون رئيس جمهور امريكا در سال 1332، راهى ايران گرديد. در حقيقت او مى آمد تا نتيجه سرمايه گذارى بيست و يك ميليون دلارى را كه سازمان جاسوسى امريكا سياه در راه كودتا و سرنگونى دولت مصدق هزينه كرده بود، از نزديك مشاهده كند. ملت در حال افسردگى و از نفاق و تفرقه اى كه استبداد توانسته بود در ميان او ايجاد كند، ناراحت بود.
رهبرى نهضت مقاومت، قصد رساندن صداى اعتراض مردم را به گوش جهانيان داشت و تلاش لندن و واشنگتن را كه مى خواست با مشروع جلوه دادن رژيم كودتا، امتيازات مورد نظر خود را در محيط آرام بدست آورد، خنثى كند. اجراى اين برنامه به عهده كميته هماهنگى دانشگاه تهران واگذار شده بود.

تظاهرات دانشجويان دانشگاه تهران، به عنوان اعتراض به ورود دنيس رايت، كاردار جديد سفارت انگليس در ايران، از روز 14 آذر 1332، آ‎غاز گرديد. دانشجويان دانشكده هاى حقوق و علوم سياسى، علوم دندان پزشكى، فنى، پزشكى، داروسازى در دانشكده هاى خود تظاهرات پرشورى عليه رژيم كودتا برپا كردند. رژيم پهلوى كه به خوبى از خشم ملت و خصوصا دانشجويان نسبت به خود و اربابان امريكا از پيش آگاه بود، با تمام قوا متوجه دانشگاه شد.

روز 15 آذر تظاهرات به خارج از دانشگاه كشيده شد و ماموران انتظامى، در زد و خورد با دانشجويان، شمارى را مجروح و گروهى را دستگير و زندانى كردند. صبح روز 16 آذر 1332، گارد تا دندان مسلح رژيم پهلوى براى اولين بار وارد صحن دانشگاه شد تا فرياد مخالفان را در گلو خفه كند.
در يكى از كلاسهاى درس دانشكده فنى، چند تن از دانشجويان در اعتراض به حضور ماموران گارد رژيم شاه در صحن دانشگاه، آنها را به مسخره مى گيرند و همين بهانه كافى بود تا وارد كلاس درس شوند و با ايجاد جو رعب و وحشت، محيط را براى بهره بردارى و گرفتن زهر چشم دانشجويان آماده سازند. ماموران گارد با حمله به دانشجويان بى پناه سه تن از آنان را به شهادت مى رسانند.

حادثه 16 آذر 1332، بعنوان يك روز (مقاومت تاريخى) در تاريخ دانشگاه تهران ثبت شد. از آن پس، همه ساله به رغم كوشش رژيم و ساواك، دانشجويان دانشگاه تهران و ديگر دانشگاههاى سراسر ايران مراسم و تظاهراتى به ياد شهيدان آن روز برپا مى كردند.

شهيد چمران در ر ابطه با حادثه 16 آذر مى گويد:
وقايع آن روز چنان در نظرم مجسم است كه گويى همه را به چشم مى بينم، صداى رگبار مسلسل در گوشم طنين مى اندازد، سكوت موحش بعد از رگبار، بدنم را مى لرزاند، آه بلند و ناله جانگداز مجروحين را در ميان اين سكوت دردناك مى شنوم. دانشكده فنى خون آلود را در آن روز و روزهاى بعد به راى العين مى بينم........
نيكسون معاون رئيس جمهور امريكا به ايران مى آيد تا نتيجه بيست و يك ميليون دلار خرج كودتا را ببيند.)
" خصوصيت بالقوه دانشجويان در اين است كه با تحرك گرايش، استنباط و فهم خود فضا را تغيير مى دهند."

شرط اصلى در تضمين امروز و فرداى دانشجو ميزان برخوردارى او از معنويات است. فارغ التحصيل دانشگاه ما بايد نسبت به كشور و ميهن خود وفادار و متعهد باشد. با رافت و عطوفت با انسان ها برخورد كند و تنها در انديشه پر كردن جيب خود نباشد و براى رسيدن به اين هدف، انس با خدا و چشيدن لذات ذكر و دعا و تضرع اجتناب ناپذير است و اين هديه بزرگ را تشكل ها و انجمن هاى اسلامى بايد به دانشجويان تقديم كنند."

روز دانشجو، در ایران به ۱۶ ماه آذر اطلاق می‌شود. این روز، به یاد سه دانشجو (دو هوادار حزب توده ایران و یک هوادار جبهه ملی ایران) که هنگام اعتراض به دیدار رسمی ریچارد نیکسون معاون رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و همچنین از سرگیری روابط ایران با بریتانیا، در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۳۲ (حدود چهار ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد همان سال) در دانشگاه تهران کشته شدند، گرامی داشته می‌شود.^[۱][۲][۳]